Shirley

10-01-2010


Wanneer je hoort dat je dochter kanker heeft, stort je wereld in. Vanuit KiKa weet ik dat 75% geneest….maar wat nou als ze bij die 25% zit, die het niet overleeft?

Na 10 weken van onzekerheid wisten wij al dat onze lieve Ankie het niet zou redden. Het was voor haar een tevergeefse strijd en ze moest deze strijd opgeven. Altijd is het oneerlijk, onbegrijpelijk en nooit heb ik er vrede mee. Onze allerliefste Ankie is op 5 februari 2010 overleden aan een hersentumor. Ze is twaalf maanden ziek geweest en mocht dertien jaar worden. Vanaf het moment dat we hoorden dat de tumor niet in zijn geheel verwijderd kon worden, wist ik dat ons leven nooit meer hetzelfde zou worden. Toch heeft ze nog 3 operaties, veel bestralingen en tegelijkertijd chemobehandelingen moeten ondergaan.

Deze gebeurtenis hakt er zó in, dat ik me nauwelijks kan voorstellen ooit weer blij te zijn. Mijn ogen waren vaak te moe gehuild om ze te richten naar iets wat toekomst zou kunnen zijn. Ik ben gelijk begonnen met een dagboek. Ook voor haar broertje Marijn (nu 14). Zodat hij later, als hij daar behoefte aan heeft, kan lezen hoe trots zijn grote zus op hem is. Ik ben inmiddels wel gestopt bij mijn 9e dagboek.

Op de vraag hoe we verder moeten met ons leven, kan niemand ons antwoord geven. De basis is thuis, daar draait het om. Dat de liefde voor je man en kinderen onvoorwaardelijk, respectvol en wederzijds is. Als ik naar Marijn kijk, weet ik wat hij nodig heeft: de liefde van zijn ouders.

Mijn verlies leert me ook hoe kostbaar juist de gewone, dagelijkse vanzelfsprekende dingen zijn.

De zoektocht begon!

Hoe kan ik Ankie meenemen in mijn wens om me in te zetten voor het Goede Doel. Het is voor mij belangrijk dat ik iets kan doen vanuit huis én met mijn creativiteit. Er is immers altijd gelegenheid voor een mooi gebaar en ik geloof in het zoveel mogelijk volgen van mijn hart.

Op 27 mei 2011 is Stichting Ankie opgericht. Maandenlang ben ik naast mijn gewone werk bezig geweest met het maken van Goededoelenhangers. Dit gaf mij voldoening en hier kon ik mijn verdriet in kwijt. Als ik de Goededoelenhangers aan het maken was, dan ontdekte ik hoe mooi het kon zijn om eens helemaal op mijzelf te zijn, dan voelde ik dat ik helemaal één was met mijzelf. Maar er was ook weer die stilte zonder Ankie om mij heen…. stilte in mijn hoofd, in mijn hart, in mijn leven. Stilte is voor mij nog steeds een grote confrontatie. Want ik zou dan wel eens kunnen constateren dat ik een heel ander leven leid dan waarvan ik ooit had gedroomd.

Kanker heeft mij mijn allerliefste Ankie afgenomen, maar ik hoop dat het mij ook iets brengt. Geluk dat niet te koop is. Geluk dat nergens mee te vergelijken is. Het is allemaal gebaseerd op de liefde voor Ankie. Ik geloof niet meer in het woord “geluk” dit vervang ik door het ervaren van geluksmomenten.

Stichting Ankie brengt veel warmte, geluksmomenten en mooie, krachtige mensen in mijn leven. Ze weten zelf wel wie ik bedoel. Dankbaarheid en geluksmomenten gaan ongetwijfeld samen. Elke keer als ik een mooie reactie krijg, vind ik dat weer zo bijzonder, zo hartverwarmend en zo bemoedigend en dit alles op een respectvolle manier. Alle Goede Doelen geven mij hoop en nieuw vertrouwen in de toekomst.

Vanaf 01-01-2015 ben ik als oudersteuner namens de VOKK (Vereniging Ouders Kinderen en Kanker) wekelijks vrijwillig aanwezig in het Prinses Máxima Centrum voor Kinderoncologie te Utrecht. Ik had al lang de wens om hier mijn steentje aan bij te dragen en ik heb er alle vertrouwen in dat ik deze ouders zal steunen en laat hierbij mijn eigen verhaal voor mijzelf. Daarnaast verzorg ik tevens namens de VOKK gastlessen op de Hogeschool Utrecht en op het Erasmus Medisch Centrum te Rotterdam. Bij deze lessen geef ik juist wél mijn eigen verhaal mee; als leidraad.

Ik blijf mijn creativiteit altijd inzetten op een manier die bij mij past. En onze Ankie neem ik mee op ontdekkingsreis. Ik kan me geen toekomst zonder Stichting Ankie meer voorstellen. Zelfs in het Prinses Máxima Centrum zal ik vanuit Stichting Ankie in de toekomst hopelijk nog vele mooie projecten gaan financieren.

Ik draag iedereen een warm hart toe.